Fotograf


-warszawa
-Koszalin
-poznań
-Łódź
-Kraków
-rzeszów
-lublin
-Kielce
-Gliwice

Reklama
zdjęcia przez Internet
fotograf Wadowice - fotograf-andrychow.pl/
www.sirlocal.pl/lp/uslugi-naprawa-pralek-krakow/
Drony
A A A

Kopiarka

Do masowego kopiowania odbitek w większej pracowni dobrze jest sporządzić kopiarkę wzorowaną na automatycznych aparatach do kopiowania produkcji fabrycznej Kopiarka taka w wykonaniu amatorskim to skrzynka z cienkiej deski lub sklejki o wysokości 25-30 cm. Wewnętrzne wymiary skrzynki - długość i szerokość - odpowiadają rozmiarom posiadanej przez nas kopioramki do odbitek stykowych (np. przy kopioramce 9x12 cm - około 14x17 cm). Wewnątrz skrzynki umieszczone są w oprawkach, przykręconych do jej dna, żarówka biała (40 wat) i czerwona (15-25 wat). Jasna zapala się za naciśnięciem guzika (przycisk Jypu dzwonkowego), czerwona świeci stale, tzn. po włączeniu kopiarki do sieci, ułatwiając ustawienie negatywu i papieru światłoczułego. Nad żarówkami, w odległości około 20 cm od podstawy skrzynki, kładziemy na wąskich listewkach, przymocowanych do wewnętrznych ścian pudła, szybkę mleczną. Jej zadaniem jest równomierne rozłoże­nie świada białej żarówki na negatywie, z którego kopiujemy odbitki, umieszczonym wraz z papierem światłoczułym w ramce drewnianej nad szybką. Ponieważ ramki nie będziemy wykonywali samodzielnie, bo nie różni się ona od tej, której używamy do kopiowania odbitek styko­wych - urządzenie kopiarki amatorskiej sprowadzi się w zasadzie do zrobienia skrzynki i zainstalowania w niej żarówek. Kopioramka opiera się na czterech klockach, wklejonych w rogach skrzynki, przykręcona do nich cienkimi wkrętami do drewna, po uprzednim nawierceniu otworów. Schemat połączeń instalacji elektrycznej kopiarki przedstawia Obsługa kopiarki jest prosta. Przewód prowadzący do żarówek łączymy z siecią - zapali się wtedy w skrzynce lampa czerwona. Do ramki zakładamy negatyw stroną emulsyjną ku przykrywce kopiarki. Następnie kładziemy papier światłoczuły, ustalając starannie jego położenie (emulsja papieru zwrócona do emulsji błony), zamykamy przykrywkę i sprężyny dociskowe. Teraz możemy już włączyć w ko­piarce światło białe na czas określony uprzednio przez naświedenie próbne. Kopiarkę opisaną, najprostszą - można ulepszyć. Można w jednej ze ścian bocznych skrzynki wyciąć okienko, a w nim osadzić, uszczel­niając ramkę, czerwoną szybkę. Ułatwi to manipulację przy zakłada­niu papieru światłoczułego do kopiarki. Można również na górnej ściance kopiarki zainstalować mały przycisk dzwonkowy w ten sposób, że światło białe w kopiarce zapali się automatycznie z chwilą, gdy deseczka kopiarki przez nacisk na kontakt zamknie obwód prądu. Rezygnujemy wtedy z przykrywki dwuczęściowej, zastąpionej jedno­litą deseczką podklejoną filcem, podnoszoną na małych zawiasach. Sprężyny dociskowe kasujemy. Właściwy kontakt negatywu z papie­rem światłoczułym zapewni docisk deseczki ręką (można przykleić! mały uchwyt), przez czas potrzebny dla prawidłowego naświetlenia pozytywu. Układ połączeń nie ulegnie zmianie; usprawnienie polega i na innej lokalizacji kontaktu przyciskowego. Duże kopiarki stykowe mają oczywiście dalsze ulepszenia funkcjo­nalne - ruchomą ramką maskującą, wyznaczającą format odbitki, zegar włączający na określony czas światło białe, bez konieczności odliczania oraz inne usprawnienia konstrukcyjne (np. opornicę regu­lującą intensywność lampy wewnątrz skrzynki, zależnie od gęstości negatywu). Solidnie wykonana kopiarka amatorska pracuje nie gorzej niż fabryczna, tyle że jej wydajność jest mniejsza.