Fotograf


-warszawa
-Koszalin
-poznań
-Łódź
-Kraków
-rzeszów
-lublin
-Kielce
-Gliwice

Reklama
dekoracje
smove.pl
fotoprint
zespół muzyczny na wesele poznań www.zespolbroker.pl
A A A

Suszarka do papieru w wykonaniu amatorskim

Amatorska budowa suszarki elektrycznej do papieru, przy znajo­mości elektrotechniki praktycznej, jest oczywiście możliwa, ale do tego potrzebny jest dobrze wyposażony warsztat i odpowiednie mate­riały Jeśli chodzi o system grzejny, można zastosować klasyczny układ ze spiralami oporowymi, jak w kuchenkach elektrycz­nych i z żarówkami spełniającymi rolę nagrzewnicy . To ostatnie rozwiązanie konstrukcyjne jest stosunkowo łatwe do wykonania środkami własnymi, a ma tę zaletę, iż lampy w razie ich przepalenia można wymienić bez większych kłopotów instalacyjnych. Szczegółów nie podajemy; zorientowanym w sprawach konstrukcji elektrycznych rysunki zamieszczone wystarczą, szczególnie po dokładnym obejrzeniu suszarki w wykonaniu fabrycznym. Mniej lub wcale nie zaawansowani w robotach elektrycznych nie powinni podej­mować trudu i ryzyka budowy suszarki. Przypominamy, iż obudowa metalowa suszarki powinna być uziemiona, jak wszystkie zresztą przyrządy fotograficzne zasilane z sieci elektrycznej. Uziemienie przeprowadzamy drutem miedzianym (może być bez izolacji), łącząc oczyszczoną do metalu powierzchnię przyrządu (np. obudowę powię­kszalnika) z kranem wodociągowym (nigdy z rurą instalacji gazowej). Dla pewnego kontaktowania najlepiej pod jedną z nakrętek podłożyć oczyszczoną końcówkę przewodu uziemiającego. Połączenie z arma-1 turą wodociągową zapewni metalowa obejma, produkowana specjał- i nie do tego celu. Nie wolno w żadnym razie użyć jako uziemienia I instalacji piorunochronu, choćby jego przewód był tuż za oknem | pracowni. Niekiedy trzeci przewód uziemiający znajduje się w domo-1 wych kontaktach ściennych (np. przy lodówce). Wtedy, jeśli w powie-1 kszalniku, suszarce czy kopiarce założymy sznur trzyżyłowy, łącząc jeden przewód z metalową obudową przyrządu, a drugi koniec tego przewodu z trójbiegunową wtyczką — nie potrzebujemy już dodatko­wo uziemiać odbiornika prądu; wystarczy korzystać z trójbiegunowe-go gniazda sieci elektrycznej. Stół laboratoryjny Do pracy w ciemni konieczny jest stół, na którym ustawiamy I naczynia do wywoływania i utrwalania negatywu i pozytywu. Jeśli 1 warunki na to pozwolą i pomieszczenie ciemni jest obszerne, starajmy I się, aby stół był stosunkowo duży. Stół specjalnie przystosowany do I ciemni powinien być pokryty winidurem, odpornym na działanie alkalii. Stół tzw. mokry, używany w większych laboratoriach fotografi- j cznych, to dużych rozmiarów kamienna lub drewniana, wyłożona 1 winidurem miska, na dnie której znajduje się drewniana kratownica, I a na niej dopiero ustawione kuwety z płynami. Krany nad mokrym I stołem zapewniają dopływ wody bieżącej, która ścieka otworem! odpowiednio usytuowanym do kanału. W naszej amatorskiej pracow- J ni takiego stołu nie będziemy oczywiście instalować. Zadowolimy się { skromniejszym, a bardziej przemyślanym, dlatego wygodnym i poży-ł tecznym, przedstawionym w kilku wariantach na Bardzo zręczny i pożyteczny stolik laboratoryjny dla małej pracowni przedstawia Z lewej strony powierzchni stołu znajduje się J zagłębienie o skośnych ścianach, pokryte lakierem asfaltowym. Stawiamy tu miseczki z wywoływaczem i utrwalaczem, ulokowane na drewnianej kratownicy, a nie bezpośrednio na dnie zagłębienia I Kratownicę taką łatwo wykonać samemu Płyny rozlanej możemy spłukać posługując się wodą z metalowego lub plastykowego! zbiornika; spłynie do wiadra stojącego na dolnej półce. Latarnia I część wyposażenia ciemni przenośnej, np. użytkowanej w tereniei Schemat połączeń tablicy lamp i kontaktów jest identyczny, jaki przedstawiony na Przenośnym, ale rozbudowanym zestawem roboczym ciemni ama-i torskiej, dającym się zapakować do dużej walizy, jakątworzy skrzynia „mokrego" stołu, jest konstrukcja pokazana na Po rozsta-j wieniu jest to już stół, a więc mebel, zajmujący więcej miejsca, ale poi zamknięciu przykrywy można rozstawić na nim powiększalnik lub kopiarkę względnie pulpit retuszerski, bez konieczności szukania na tej przybory oddzielnego miejsca w pokoju. Po pracy walizę można zamknąć, ponieważ w środku mieści się nie tylko tablica z żarówkami! ale i składana podstawa z listew, łączonych na zaczepy łub śrubami! z nakrętką motylkową. Całe fotograficzne laboratorium kryje w sobie, pokazana na rys.} 87C, szafa - pomysłowa, praktyczna, ale trudna do wykonania środka­mi amatorskimi, chyba przy pomocy stolarza. Jej wymiary uzależnione są przede wszystkim od wielkości posiadanego powiększalnika, jego suwnicy i kopuły oświetleniowej.Jeśli rozporządzamy osobnym obszernym pomieszczeniem na ciem-nię, możemy zbudować stół pod powiększalnik o konstrukcji tak pomyślanej, iż można bez konieczności odwracania jego kopuły i rzutowania obrazu na ścianę wykonywać powiększenia znacznie większe niż normalnie, przeznaczone na pokazy lub wystawy fotografii artystycznej. Stół taki jest szczególnie przydatny w laboratorium zbiorczym. Z rysunku wynika, iż podstawą (ekranem), na którą rzutujemy obraz, jest ruchoma, dająca się obniżać lub podwyższać pozioma deska, zastępująca fabryczną podstawę powiększalnika, z której rezy­gnujemy. Kolumna rzutnika, wymontowana z podstawy, osadzona jest na górnej listwie poprzecznej stołu w miejscu oznaczonym kółkiem. Zmianie odległości kopuły powiększalnika (obiektywu) od ruchomej podstawy towarzyszy zmiana skali obrazu powiększonego: obiektyw dalej - obraz większy, bliżej - mniejszy. Deski (suwnice) wewnętrzne są odchylane, aby nie obcinały części snopa promieni rysującego obraz na niższej kondygnacji stołu. Boczna szafka służy do przechowywania papierów fotograficznych dużego formatu, względnie gotowych po­większeń, naświedonych, a jeszcze nie wywołanych; dlatego jest uszczelniona bardzo dokładnie. Tablica rozdzielcza i kontakty uzupeł­niają wyposażenie stołu (podłączenie światła w kopule powiększalni­ka, zegara, wyłączającego automatycznie światło po upływie zaprogra­mowanego czasu, lampy ciemniowej itd.). W warunkach skromnego laboratorium fotoamatora stół opisanego typu nie jest potrzebny. Duże powiększenia można przecież wykonać i tradycyjnym sposobem - rzutując obraz na podłogę, po odwrócenia] kopuły powiększalnika na suwnicy i obciążeniu jego podstawy. Można również skręcić kopułę rzutnika tak, aby obraz powstał na ścianie i pracowni, a nie na jego podstawie. Nie wszystkie jednak powiększalni-j ki są przystosowane do takiej projekcji. Odpowiednie urządzenie] posiada krajowy Krokus