Fotograf


-warszawa
-Koszalin
-poznań
-Łódź
-Kraków
-rzeszów
-lublin
-Kielce
-Gliwice

Reklama
Akcesosria i inne światłomierze dla fotografów.
http://klamex.pl/
koszulka z nadrukiem
http://kwantoweogrody.pl/
Fotograf ślubny Warszawa
A A A

Urządzenie do ustawiania ostrości

Regulacja ostrości, niezbędna przy powiększaniu technicznie poprawnych negatywów okazuje się rzeczą prostą: „krąży się" kilkakrotnie, niezbyt wolno wokół punktu ostrości, tam i z powrotem, i określa się maksy­malną ostrość. Trudności sprawiają jednak negatywy ciemne, miękko za­rysowane itp. Wprawdzie w takich przypadkach można się posłużyć za­miast oryginału tzw. negatywami testowymi, jednakże przy powtórnym zmienianiu skali powiększenia (zmianie formatu, powiększeniu wycinka) i każdorazowej wymianie negatywu rośnie wysiłek i strata czasu. W takich przypadkach opisany poniżej prosty przyrząd, którego działanie ilustruje , jest cenną pomocą.akomoda-cji oko może znacznie dopasować się do małych błędów ustawienia ostro­ści. Pomocą byłoby tutaj wprowadzenie w płaszczyźnie Mi matówki M2 zamiast obrazu pośredniego (odwzorowanie pośrednie), jednakże ziarnista struktura szybki stanowi duże zakłócenie. Dlatego w podanym niżej przy­kładzie wprowadzono dodatkowy układ optyczny L, który rzutuje po­większony obraz pośredni na ekran Af2 (aby umożliwić najkorzystniejszy w stosunku do światła kierunek obserwacji). Ekran jest wykonany z mato­wanej szybki, jednak jego ziarnista struktura wprowadza mniej zakłóceń, gdyż będzie porównywana z powiększonym obrazem. Na układ optyczny L nadają się soczewki (lub układy soczewek = obiektywy) o niezbyt długiej ogniskowej (ze względu na związaną z tym wysokość konstrukcji), np. lupa. Ogniskową lupy oblicza się zgodnie z definicją na podstawie powięk­szenia V wg wzoru: się uzyskać możliwie największą ostrość. Następnie wykonany przez nas przyrząd nasuwa się na rzucony przez powiększalnik obraz i przez zmianę regulowanego wymiaru dostraja się tak, aby również i na matówce uzyskać ostry obraz. Pozycję tę trzeba ustawić na stałe (przykręcić, przykleić, zala­kować itp.) i nie wolno jej już więcej zmieniać! Zalety tego przyrządu Matówka może być wykonana z niezbyt cienkiej szyby szklanej (szkiełko od przezroczy, rozwarstwione lusterko kieszonkowe) przez jednostronne zmatowanie najdrobniejszym papierem ściernym lub też przez nałożenie przezroczystego papieru.Oczywiście, g odnosi się zawsze do powierzchni odbijającej lustra (przy normalnych lusterkach szklanych na ogół do ich tylnej powierzchni), a b odnosi się do zmatowanej powierzchni matówki. Obliczone wymiary należy sprawdzić w konstrukcji kontrolnej, np. z drew­nianej listewki wykonać uchwyty, a jako czynnika łączącego użyć plaste­liny, którą można przykleić na listewkach główne elementy: lusterko, układ optyczny i matówkę. Ostateczną konstrukcję można wykonać z drewna, metalu, plastyku itp. lub ich kombinacji, w zależności od posiadanych możliwości. Przykłady wykonania pokazano na Hil. Wielkości b, g, c należy możliwie dokładnie zachować: niezbędną dokład­ność końcową uzyska się po przeprowadzeniu regulacji. W tym celu należy urządzenie wykonać tak, aby przynajmniej jedną z tych trzech wielkości można było zmieniać. Regulację jako ostatnie pociągnięcie konstrukcyjne wykonuje się w następujący sposób: stosując poprawny technicznie i za­wierający dużo szczegółów negatyw, przy średniej wielkości powiększenia i przy otwartej przesłonie obiektywu ustawia się powiększalnik starając widać bardzo wyraźnie, jeżeli zmieni się nastawienie ostrości powiększal­nika: przy najmniejszym rozogniskowaniu, które na płaszczyźnie papieru fotograficznego zaledwie można zaobserwować jako pogorszenie ostrości, obraz na matówce całkowicie znika. Na skutek dwukrotnego powiększe­nia negatywu zmniejsza się mianowicie głębia ostrości na matówce. Zja­wisko to umożliwia nam uzyskiwanie bez trudności dobrej ostrości. W urządzeniu pokazanym na uchwyt soczewki (np. z PCW) przesu­wa się przy dostrajaniu razem z soczewką L w podłużnym otworze uchwytu wykonanego z blachy aluminiowej, podobnie jak w wersji pokazanej na , w której zastosowano rurę winidurową. Przesunięcie uchwytu so­czewki może być zrealizowane za pomocą dwóch igieł włożonych w otwory do dostrajania. Soczewki mogą być umocowane w uchwytach za pomocą pierścienia z drutu sprężynowego albo przyklejone miejscowo taśmą kle-jącą.W przykładzie pokazanym na dostrajanie odbywa się przez przesu­nięcie całego tubusu wzdłuż części I (przed tym należy włożyć nieco kleju do szczeliny, po której tubus przesuwamy i po ustawieniu ostrości poczekać aż klej stwardnieje). W tym wariancie najlepszymi ma­teriałami jest drewno ) i gruba tektura Część 4 może być wykonana np. z handlowego opakowania.Pod warunkiem zachowania głównych wymiarów (g, b) budowa tego przy­rządu jest w zasadzie dowolna. Należy jedynie zwrócić uwagę na sta­teczność urządzenia (w miarę możności trzy punkty podparcia, kąt a ze względu na niebezpieczeństwo wywrócenia się —nie powinien być większy niż 25°) oraz na nieprzesuwalność elementów optycznych. Przy stosowaniu tego przyrządu zaleca się użycie osłony świetlnej między matówką i okiem, która nie tylko zapobiega refleksom świetlnym, lecz także zwiększa czułość oka dzięki adaptacji do ciemności (otwór źrenicowy). Osłona świetlna (oznaczona strzałką na ) może być zakładana albo może też stanowić z przyrządem jedną całość Zgodnie z dewizą, że wyroby nasze nie będą się różniły od odpowiednich wyrobów przemysłowych, nie powinniśmy zapomnieć o obrobieniu po­wierzchni: krawędzie trzeba oczyścić, powierzchnię wypolerować, polakie-rować lub obciągnąć sztuczną skórą!