Fotograf


-warszawa
-Koszalin
-poznań
-Łódź
-Kraków
-rzeszów
-lublin
-Kielce
-Gliwice

Reklama
kurs fotografii
ekskluzywne karnisze www.klamex.pl/produkty_rodzaje/35.html
zdjęcia wizerunkowe poznań
albumy ze skóry naturalnej
A A A

Urządzenie pomocnicze do reprodukcji

Statyw do reprodukcji Statyw jest urządzeniem pomocniczym, które może się przydać nawet posiadaczom nowoczesnych aparatów lustrzanko wy ch; w każdym przypadku pomaga w uzyskaniu dobrych wyników. Zasada działania tego urządzenia polega na utrzymaniu odpowiedniej skali zdjęcia, przy czym jesteśmy ograniczeni formatem powierzchni reprodu­kowanego wydawnictwa, np. A4 i od tego tylko zależy, w jakim stopniu wykorzystamy format klatki filmowej. Stałą odległość można utrzymać przez zastosowanie statywu, który ustawia się nogami na krawędzi foto­grafowanego obiektu. Ostre zdjęcie otrzymuje się przy prostych aparatach dzięki zastosowaniu dodatkowej soczewki albo, gdy aparat ma wymienną optykę, stosuje się pierścienie pośrednie. Oświetlenie można polepszyć przez zastosowanie ekranu albo przez użycie światła sztucznego. Poniższe rozważania dotyczą budowy statywów. Rozpatrzymy je oddzielnie dla aparatów lustrzankowych i aparatów prostych; wynikają one z wy­maganego powiększenia (pomniejszenia) /? na formacie negatywu. W na­szych rozważaniach przyjmiemy ogólny przypadek fotografowania for­matu A4 (210X287 mm) na filmie o formacie małoobrazkowym klatki 24X36 mm lub o formacie uzyskiwanym aparatem Penti (18X24 mm). Niezbędne przy tym pomniejszenie otrzymuje się z zależności: (240 mm odpowiada węższej stronie formatu A4 z naddatkiem na margi­nes, dzięki czemu nie ma potrzeby bocznego dostrajania położenia aparatu przy wykonywaniu zdjęcia). 1. Aparaty lustrzankowe z pierścieniami pośrednimi Z ogólnego wzoru gdzie: g— odległość przedmiotu od obiektywu, f — ogniskowa użytego obiek­tywu. Obliczmy odległość zdjęcia, a tym samym długość nóżek statywu. Przy / = 50 mm i fi = 0,1 otrzymuje się np.: g = (1 +10)50 mm - 55 cm Dobór pierścieni pośrednich odbywa się zgodnie z przyjętymi zasadami, tzn. tak, aby na płaszczyźnie filmu otrzymać najostrzejszy obraz. Orienta­cyjną wartość optycznie czynnej długości (maksymalnej) pierścieni po­średnich oblicza się ze wzoru I = /? f (w przykładzie : 0,1 «50 mm = 5 mm). 2. Proste aparaty Ponieważ w takich aparatach fotograficznych nie można dowolnie zwięk­szyć odległości między obiektywem a kliszą fotograficzną, podczas repro­dukowania wymagane jest stosowanie soczewki nasadkowej przy małych odległościach od obiektywu do przedmiotu. Przy ustawieniu aparatu na „nieskończoność" otrzymuje się ogniskową fv dodatkowej soczewki, dla której, przy warunku b = f (b — odległość obiektywu od płaszczyzny filmu, f — ogniskowa obiektywu) otrzymuje się fw = f//?, a odległość przedmiotu (w odniesieniu do soczewki dodatkowej) g = U- f„ = 50 cm (odpowiada 2 dpt.) fv = 40 cm (odpowiada 2,5 dpt.) Następnie przystępujemy do budowy statywu. Poniżej przedstawiono dwa rozwiązania. Najprostsze polega na zastosowaniu prostopadle stojących nóżek, które mogą być zdejmowane do transportu . Rama, do której mocuje się aparat odpowiada wymiarom fotografowanego obiektu (A4). Jest ona wykonana z turboksu, ebonitu lub twardego drewna Na przecięciu jej przekątnych znajduje się okrągły Otwór do umieszczania obiektywu aparatu. Przy niektórych, a zwłaszcza przy małych aparatach, wystarczy otwór ten (krawędź powinna być wyłożona zamszem lub papie­rem welurowym) ściśle dopasować do przedniego pierścienia układu optycz­nego aparatu, aby aparat można było umocować do ramy tak, jak mocuje się filtr nasadkowy na obiektywie Bezpieczniej jest jednak mocować aparat za pomocą gwintu lżącego *> mocowania-na statywie, przykręcając go do stabilnego kątownika bla­szanego który będzie można zdejmować do transportu. Potrzebną ewentualnie dodatkową soczewkę wpuszcza się w ramę i przy­trzymuje za pomocą pierścienia sprężynującego' (- 160) na podkładce z tektury tak, aby można było ją wyjmować (wygoda przy czyszczeniu). Drugą płytkę z cieńszego materiału (np. sztywny papier) łączy się na dłuższym boku z pierwszą za pomocą zawiasków (np. ze skóry). Służy ona jako ekran rozjaśniający, do poprawy oświetlenia przy zdjęciu. Z tego względu na jej zewnętrznej powierzchni przykleja się biały karton rysun­kowy. Dalszą poprawę oświetlenia można uzyskać* przez powycinanie ażurowo ramy . Aby uniezależnić używanie statywu od określonych warunków oświetlenia, na zewnętrznej stronie odchylnego ekranu, umieszcza się żarówki nisko­napięciowe (np. 6X4, V, 2 W), które można zasilać dowolnie — albo z sieci za pomocą transformatora, albo z baterii. Przy krótkim czasie świecenia żarówek ewentualne przeciążenie baterii nie odgrywa istotniejszej roli. t—xmicu folia, 2 —irubi M3 Aby utrzymać równomierną siłę oświetlenia, płytę odchylną okleja się zmiętą folią aluminiową (lustro dyfuzyjne), np. folią stosowaną w gospo­darstwie domowym (- 162). Po odchyleniu ku dołowi, płyta ta przy za­stosowaniu światła dziennego, służy jako ekran rozjaśniający, a gdy pod­niesie się ją do góry — jako lampa oświetlająca. Naturalnie musi istnieć możliwość mocowania jej w tym ostatnim położeniu. Zadanie to spełnia zamek śrubowy. W celu wygodniejszej obsługi śruby wlutowuje się w jej szczelinę podkładkę mosiężną, dzięki czemu otrzymuje się jak gdyby śrubę motylkową. Podkładkę należy odpowiednio ukształtować. Biegnące pod folią, dobrze izolowane połączenia lamp łączonych równole­gle, najlepiej doprowadzić do umocowanego na stałe w odchylnej płycie gniazdka (np. gniazdka antenowego jak przy- UKFie) i gniazdko to wyko­rzystać do kabla. Łączenie ze źródłem światła odbywa się wtedy za pomocą kabla pośredniego, który na jednym końcu ma wtyczkę antenową, a na drugim dwie wtyczki bananowe. Przy zasilaniu bateryjnym, w przypadku gdy nie stosuje się osobnej skrzynki na baterię z oddzielnym gniazdkiem wtykowym (jak np. pudełko na baterie w maszynkach do golenia Univer­sal) można stosować uchwyty krokodylowe Bardziej efektownym, ale nieco trudniejszym do wykonania wariantem statywu do zdjęć dokumentacyjnych jest konstrukcja pokazana na - 163-T-166. Zastosowano tu nóżki skośnie wtykane w korpus. W tym celu w obydwu płytach 2 i 3 (grubość 2 mm, aluminium lub mosiądz) umieszczono w otwo- rach o 0 mm nóżki 4. Aby uniknąć skręcenia nóżek w otworach, trzeba je wetknąć tak głęboko, jak pokazano na . Siłę potrzebną do wtykania nóżek można zmniejszyć, jeżeli otwór lekko rozwiercimy wiertłem. Od góry nóżka opiera się o płytę 1 z otworem (jak rama na , w którym centrycznie ustawiono aparat. Położenie aparatu w tej pozycji zabezpiecza pętla gumowa . Pozycję połączenia trzech równoległych płyt: I (wykonanej z tekstolitu) oraz 2 i 3 pokazano na Cztery tulejki dystansowe z gwintem wewnątrz o jednakowe] długości d oraz cztery krótsze tulejki bez gwintu, ustalają odległość i zapewniają równoległość. Oczywiście można nie stosować tulejek gwintowanych, jeśli zastosujemy długie śruby ściągające lub nity. niż obliczona na początku odległość przedmiotu. Wymiary a, b, d są dane: a lub b zależy od wymiarów aparatu, d nie powinno być mniejsze niż 50 mm, w celu zachowania stabilności. Przykład. Format reprodukowanego oryginału A4 c' — 180 mm (krótsza strona) a' = 60 mm c = 270 mm (dłuższa strona) a ■» 90 mm e — 530 mm (z g — 55 cm) d = 53 mm d Z zależności b = a + (c-a) — wynika, że b = 108 mm oraz b' = 72 mm. Regulacja takiego statywu jest prosta; nóżki statywu ucina się najpierw na długość nieco większą niż obliczona. Następnie ustawia się statyw nad wydrukowanym arkuszem o formacie mniejszym, tak aby nóżki statywu nie stały na tym egzemplarzu, i wykonuje się szereg zdjęć, stopniując od­ległość od obiektywu. Stopniowanie to uzyskuje się przez dodawanie war­stwy podkładek (np. zeszytów szkolnych). Zdjęcia numeruje się, a grubość podkładek (mierzona od powierzchni stołu do powierzchni fotografowanego egzemplarza) należy dokładnie notować. Na podstawie najostrzejszego zdjęcia z tej serii i określonej grubości pod­kładek otrzymuje się wielkość, o jaką trzeba skrócić nóżki statywu. Niezbędne parametry fotografowania (pierścień pośredni, ustawienie od­ległości, jak również czas naświetlania itp.) notuje się na płytce 1. Płaska kasetka do transportu i przechowywania oryginałów, wykonana ze sklejki wyłożonej ewentualnie mikrogumą może być cennym uzupełnieniem naszego przyrządu. Odległości a i b (lub a' i b') między otworami na nóżki w części 2 i 3 muszą być dokładnie wykonane. Ich położenie otrzymuje się z obliczeń analitycznych z zależności podanej na - 164. (b-a)e = (c-a)d W ten sposób c dane jest przez wymiary podkładki, a jest nieco mniejsze